Κάθε εβδομάδα συζητάμε τα πιο καίρια θέματα της μητρότητας.

Ομαδικά αθλήματα: Οδηγός επιβίωσης

Ομαδικά αθλήματα: Οδηγός επιβίωσης

Η συμμετοχή των παιδιών στα ομαδικά αθλήματα είναι πρόκληση, τόσο για το σώμα όσο και για την ψυχή. Αλλά το έπαθλο είναι μεγάλο: η κοινωνικοποίηση.

 

 

Μπάσκετ ή βόλεϊ; Χάντμπολ, ποδόσφαιρο ή μήπως υδατοσφαίριση; Πριν βάλετε το γιο ή την κόρη σας στη διαδικασία επιλογής αθλήματος, αναλογιστείτε αν η ιδιοσυγκρασία του παιδιού σας «σηκώνει» τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των ομαδικών αθλημάτων.

 

 

Ένας για όλους και όλοι για έναν


Η συνεργασία είναι το άλφα και το ωμέγα στα ομαδικά αθλήματα. Και αν η αυτάρκεια χαρακτηρίζει τα παιδιά, που καταπιάνονται με ατομικά αθλήματα, η ανάγκη για ομαδικότητα εμπνέει τους επίδοξους μπασκετμπολίστες, ποδοσφαιριστές, πολίστες ή παίκτες του χάντμπολ. Συμπερασματικά, τα ομαδικά αθλήματα δεν προάγουν μόνο την καλή φυσική κατάσταση, αλλά καλλιεργούν τον αλτρουισμό και την αλληλεπίδραση μεταξύ των παικτών.

 

Ακόμη, το ομαδικό άθλημα μαθαίνει στα παιδιά την αυτοσυγκράτηση και την υπομονή, τον σεβασμό στον συμπαίκτη και την ανάληψη της ευθύνης των πράξεών τους. Για καλό και για κακό αποτέλεσμα κάθε παίκτης έχει ένα μικρό ή μεγάλο μερίδιο ευθύνης. Ακόμη, η συμμετοχή σε ομαδικά αθλήματα προωθεί τις κοινωνικές δεξιότητες και προάγει την ενσυναίσθηση. Κάθε προπόνηση είναι μία συναλλαγή μεταξύ διαφορετικών ατόμων στην οποία χωράνε και οι αντιπαραθέσεις. Έτσι,  τα παιδιά μαθαίνουν να ανταπεξέρχονται στις δυσκολίες που προκύπτουν στις ανθρώπινες σχέσεις.

 

Εγωισμοί, ναρκισσιστικές συμπεριφορές και εγωπάθεια δεν χωρούν σε αυτά τα αθλήματα καθώς η νίκη είναι υπόθεση όλων και το τρόπαιο δεν το σηκώνει ποτέ ένας. Ποιο το κοινό όλων των αθλημάτων; Η πειθαρχία, απαραίτητη τόσο στα ομαδικά όσο και στα ατομικά αθλήματα.

 

 

Ομάδα: Η μεγάλη πρόκληση

 

Όμως δεν κάνουν όλα τα παιδιά για τα ομαδικά αθλήματα. Κάποια, πιο εσωστρεφή και λιγότερο δυναμικά από άλλα κινδυνεύουν να χαθούν στο «πλήθος» της ομάδας. Ας μην ξεχνάμε επίσης, ότι αναπόφευκτα στα ομαδικά παιγνίδια οι συγκρίσεις μεταξύ παικτών γίνονται ανά πάσα ώρα και στιγμή και το ταλέντο του συμπαίκτη εύκολα επιβάλλεται στον πιο αδύναμο παίκτη.

 

Ακόμη, αν στο ατομικό άθλημα κάθε παιδί είναι υπεύθυνο για την δική του και μόνο απόδοση, στο ομαδικό ένα λάθος επηρεάζει αρνητικά όλη την ομάδα. Και η τιμωρία είναι φυσικά ο «πάγκος», ο οποίος καθηλώνει τον παίκτη για κάποια ώρα ή για ολόκληρο παιγνίδι ή ακόμη και για ένα σερί αγώνων. Και κάπου εκεί μπαίνει και το πρόσωπο-κλειδί: ο προπονητής. Αν το παιδί σας είναι το φαβορί του προπονητή η αυτοπεποίθησή του θα χτυπήσει κόκκινο. Αν όμως ο προπονητής δεν είναι παιδαγωγός και αδιαφορεί για τον παίκτη ή την παίκτρια θεωρώντας το παιδί «βαρίδι» για την ομάδα, η αυτοεκτίμηση συρρικνώνεται και ο στόχος του αθλήματος που είναι η ευχαρίστηση πάνω από όλα του αθλητή ή της αθλήτριας χάνεται.

 

 

Τι πρέπει να γνωρίζετε:

 

  • Καταρχήν, δεν γνωρίζετε πώς αλληλεπιδρά το παιδί σας με τους συνομήλικούς του σε καθημερινή βάση και σε όλες τις συνθήκες. Ο δάσκαλος ή η δασκάλα της τάξης μπορεί να σας περιγράψει καλύτερα τον ρόλο του παιδιού σας μέσα στην ομάδα, καθώς οι μαθητές καλούνται συχνά να δουλέψουν ομαδικά για ορισμένα projects. Ρωτήστε επίσης τον καθηγητή φυσικής αγωγής, που έχει πολύ συγκεκριμένη εικόνα για τις δυνατότητες του παιδιού και μπορεί να αξιολογήσει τη δυναμική του τόσο στα ατομικά, όσο και στα ομαδικά αθλήματα.

 

  • Σύμφωνα με τους παιδίατρους-αναπτυξιολόγους παιδιά κάτω των 6 ετών δεν διαθέτουν κινητικές δεξιότητες που απαιτούνται σε ομαδικά αθλήματα. Γι αυτό συστήνεται το ελεύθερο παιγνίδι.

 

  • Από τα 7 και μετά τα παιδιά είναι σε θέση να εκτελέσουν τις εντολές του προπονητή και να ασχοληθούν με πιο απαιτητικά αθλήματα, ομαδικά ή ατομικά. Ιδανική ηλικία για τη συμμετοχή ενός παιδιού σε ομαδικό άθλημα είναι 10-12 ετών όταν έχουν αποκτήσει όχι μόνο τις κινητικές δεξιότητες αλλά και την αντίληψη που απαιτείται για τα ομαδικά παιγνίδια.

 

  • Καθώς από την ηλικία των δέκα ετών και μετά το παιδί μπαίνει στην προεφηβεία και στη συνέχεια στην εφηβεία, η κάθε αναμέτρηση που έχει να κάνει με το σωματότυπο και τη δύναμή του μπορεί να έχει δυσάρεστες συνέπειες στην ψυχολογία του. Για παράδειγμα, αγόρια που σε σχέση με συμμαθητές τους

αργούν να ψηλώσουν και να «δέσουν» μπορεί να νιώθουν αμήχανα τρέχοντας στο παρκέ για να βάλουν τη μπάλα στο καλάθι. Για τα παιδιά αυτά ενδεχομένως ενδείκνυνται ατομικά αθλήματα όπως η κολύμβηση, οι πολεμικές τέχνες ή ο στίβος.

 

 

  • Και το σημαντικότερο όλων: Η άθληση δεν είναι το μέσον για τον πρωταθλητισμό, ούτε μονόδρομος για την κορυφή. Δώστε στο παιδί σας την ευκαιρία να αθληθεί για να ανακαλύψει και να δυναμώσει το σώμα και την ψυχή του, αλλά μην το πιέζετε για «επιδόσεις». Μπορεί να χάνει τη μπάλα, αλλά να γίνει ένας άριστος επιστήμονας στο μέλλον.







178


Εαν θέλετε να σχολιάσετε παρακαλούμε συνδεθείτε για να έχετε πρόσβαση στα σχόλια αυτού του άρθρου.


ΙΔΡΥΜΑ ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ:...

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 

 Όλες οι πληροφορίες και τα άρθρα που θα διαβάσετε εδώ, είναι γραμμένα με αγάπη και φροντίδα,

αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την εξειδικευμένη γνώση και τις συμβουλές του γιατρού σας.