Κάθε εβδομάδα συζητάμε τα πιο καίρια θέματα της μητρότητας.

Θέλω ένα αδερφάκι

Θέλω ένα αδερφάκι

 

Του BOSS 

 

Μοναχοπαίδι και μοναχοκόρη. Ζητά παιχνίδια, όπως όλα τα παιδιά. Ζητά γλυκά όπως όλα τα παιδιά. Ζητά τα πάντα. Και εκεί, κάπου λίγο μετά τα τρία χρόνια, ζητά και αδερφούλη. «Δεν μου αρέσει να παίζω μόνη μου» ή το ακόμη καλύτερο «είναι τόσο βαρετό να παίζω μόνη μου»! Πώς να αντιμετωπιστεί ένα τέτοιο ερώτημα όταν η πιθανότητα να αποκτήσει αδερφούλη είναι όση και η πιθανότητα να βρεθεί ζωή στον πλανήτη Άρη;

 

Είναι αλήθεια πως το περιμέναμε. Ερχόταν. Δεν υπάρχει παιδάκι που να μην το ζητάει. Προετοίμαζα κάποιες απαντήσεις από τότε που μου συνέβη το εξής περιστατικό: Είχα πάει με τη μικρή βόλτα στο πάρκο και εκεί ήταν καποια παιδιά γύρω στα 10-12 χρονών που έκαναν φιγούρες με σκέιτμπορντ. Η Νίκη ενθουσιάστηκε και κάτσαμε να χαζέψουμε. Δίπλα μας ακριβώς ήταν δυο κοριτσάκια που -όπως κατάλαβα- το ένα είχε αδελφάκι και το άλλο όχι. Στάθηκα λοιπόν μάρτυρας μιας εκπληκτικής ανταλλαγής επιχειρημάτων αναφορικά με τι είναι καλύτερο: να είναι κανείς μοναχοπαίδι ή όχι. Μιλάμε για υψηλό επίπεδο απόψεων, πρωτόγνωρο για δυο παιδάκια! Το ένα πιτσιρίκι έλεγε ότι με το αδελφάκι του παίζει όλη μέρα, συζητάνε, έχουν κοινό… μέτωπο προς τους γονείς! Το μοναχοπαίδι έλεγε ότι του κάνουν όλα τα χατίρια και ότι οι παππούδες φέρνουν πολλά δώρα τα οποία φυσικά δεν τα μοιράζεται με κανέναν! Νόμιζα ότι έβλεπα το «Ενώπιος Ενωπίω» με τον Χατζηνικολάου. Όπως και να’ χει, πήρα μια ιδέα για τι κουβέντα με περίμενε.

 

Ένας θρύλος της ροκ, ο περίφημος Keith Richards, ως μοναχοπαίδι και ο ίδιος, γράφει στην αυτοβιογραφία του: «Το να είσαι μοναχοπαίδι, σε αναγκάζει να δημιουργείς ένα δικό σου φανταστικό κόσμο. Καταρχάς ζεις σε ένα σπίτι με 2 ενήλικες, άρα χάνεις πολλά από την παιδικότητά σου αφού ακούς αποκλειστικά σχεδόν, "μεγαλίστικες κουβέντες". Άκουγα όλη την γκρίνια για τα προβλήματα και δεν είχα κάποιον κι εγώ να πω τον πόνο μου. Σε όλα τα μοναχοπαίδια συμβαίνει αυτό. Δεν έχουν ένα στήριγμα, έναν αδερφό ή μια αδερφή. Αυτή η κατάσταση έχει και τα θετικά της: πρέπει να κανείς φίλους, άρα μαθαίνεις τον τρόπο να διαλέγεις αυτούς που θα κάνεις φίλους.». Είναι σαφές δηλαδή ότι στην τρυφερή ηλικία, ένα παιδί θεωρεί μάλλον ως ατύχημα να είναι μόνο του, ενώ μεγαλώνοντας μαθαίνει να το μετατρέπει σε προτέρημα.

 

Πόσο προετοιμασμένος μπορεί να είναι κανείς για έναν τέτοιο διάλογο; Όχι αρκετά. Γιατί μετά τις «πληρωμένες απαντήσεις» ξεμένεις από επιχειρήματα. Η Νίκη, έχοντας φίλους παιδιά με αδελφάκια, μας ρώτησε όταν έγινε περίπου 3 χρονών. Για την ακρίβεια δεν ρώτησε, εκφράστηκε με ιδιαίτερο… πόνο: «Πόσο θα ’θελα να είχα ένα αδερφούλη!» Είναι αλήθεια πως μόνο εύκολο δεν ήταν να το ακούμε αυτό. Και σιγά σιγά, έγινε επιτακτικό ερώτημα: «Γιατί δε μου κάνετε έναν αδερφούλη;»

 

Αράδιαζα λοιπόν τα εύκολα λόγια. Νομίζοντας πως μπορώ να ξεγελάσω ένα παιδί… Πόσο λάθος έκανα. Τι κι αν έφερνα παραδείγματα συμμαθητών που είναι μοναχοπαίδια, πάντα θα υπάρχουν παιδιά που έχουν αδέρφια. Τι κι αν έλεγα ότι όλα τα παιχνίδια είναι δικά της και δεν τα μοιράζεται, το αντεπιχείρημα είναι ότι βαριέται εύκολα. Τίποτα από ό,τι έλεγα δεν αρκούσε, τίποτα από ό,τι ακόμα λέω δεν είναι πειστικό.

Ένα απόγευμα, ήμασταν στο αυτοκίνητο και επέμενα ότι το κοριτσάκι της νονάς της θα μπορούσε κάλλιστα να το θεωρήσει αδερφάκι της. Όσο θα μεγαλώνει θα παίζουν περισσότερο μαζί.  «Είδες, έχεις κάποια που μπορεί να είναι το αδερφάκι σου». Και εκείνη, ανασηκώνεται στο κάθισμά της και μου λέει ανεβασμένη την φωνή της: «Δεν έχω αδερφάκι! Βλέπεις κανέναν να κάθεται δίπλα μου;;;» 

 

Δεν έπαψα μόνο εκείνη τη στιγμή να μιλάω για το θέμα αυτό. Επαψα μάλλον για πάντα. Δεν έχω να της πω κάτι άλλο. Και δεν νομίζω ότι χρειάζεται. Θα το θυμάται, θα το λέει, θα γκρινιάζει, κάποια στιγμή θα συνηθίσει. Και κάπου εκεί, θα «γυρίσει» όλο αυτό υπέρ της, θα το κάνει η ζωή της να γίνει έτσι, όπως ακριβώς το περιγράφει ο Keith.

 

Ως τότε θα της παίρνω κανένα γλειφιτζούρι παραπάνω, ίσως προσπαθώντας να τυλίξω τις τύψεις μου στη ζάχαρη για να τις καταπίνω πιο εύκολα.








6341


Εαν θέλετε να σχολιάσετε παρακαλούμε συνδεθείτε για να έχετε πρόσβαση στα σχόλια αυτού του άρθρου.


Διώξε το άγχος και ζήσε όπως σου...

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 

 Όλες οι πληροφορίες και τα άρθρα που θα διαβάσετε εδώ, είναι γραμμένα με αγάπη και φροντίδα,

αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την εξειδικευμένη γνώση και τις συμβουλές του γιατρού σας.