Παιδί 4+

Ποτέ χωρίς τον μπαμπά μου!

Ποτέ χωρίς τον μπαμπά μου!

Mην πυροβολείτε τον μπαμπά: ο πατέρας των παιδιών είναι «ιερό» πρόσωπο και παίζει έναν εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στη ζωή τους ακόμη κι αν έχει ήδη βγει από τη ζωή της μαμάς.

 

Η σχέση του παιδιού με τον πατέρα έχει αναλυθεί και μελετηθεί λιγότερο από εκείνη της μητέρας, καθώς μόλις τον τελευταίο μισό αιώνα με τη χειραφέτηση της γυναίκας και την «έξοδό» της από το σπίτι ο μπαμπάς μπαίνει, ανακαλύπτει τον ρόλο του και αναλαμβάνει, αν όχι εξίσου το μεγάλωμα των παιδιών, τουλάχιστον ένα σημαντικό μέρος της καθημερινής φροντίδας και ανατροφής τους. Και αν παλαιότερα ο πατέρας ήταν παραδοσιακά απόμακρος και «ξένος» προς το παιδί, σήμερα ειδικά στις προηγμένες κοινωνίες δείχνει το τρυφερό του πρόσωπο αλλά και παίζει ενεργό ρόλο στη διαπαιδαγώγηση και την κοινωνικοποίηση των παιδιών.

 

Μπαμπάς είναι μόνο ένας!

Στη διεθνή αλλά και ελληνική βιβλιογραφία παλαιότερα αλλά και σήμερα σημείο σύγκλισης των επιστημόνων ψυχικής υγείας είναι η ανάγκη ο πατέρας να είναι κοντά στο παιδί από την αρχή της ζωής του. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 η Margaret Mahler εξηγούσε τον τρόπο με τον οποίο η σχέση πατέρα-παιδιού εμποδίζει την προσκόλληση του τελευταίου με τη μητέρα και οδηγεί το παιδί στον δρόμο της αυτονομίας. Στις μέρες μας και στην ημεδαπή ο δημοφιλής ψυχίατρος, Ματθαίος Γιωσαφάτ, τονίζει πως ο ρόλος του πατέρα από τη στιγμή μάλιστα της σύλληψης του παιδιού είναι να στέκεται στη γυναίκα του, να γίνεται, όπως λέει χαρακτηριστικά, «μητέρα της μητέρας».

 

Φαίνεται ότι η ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού επηρεάζεται από το εάν και κατά πόσο ο πατέρας το απορρίπτει ή το αποδέχεται. Πίσω από ένα παιδί με χαμηλή αυτοεκτίμηση, είτε αυτό είναι αγόρι είτε κορίτσι, υπάρχει συνήθως ένας πατέρας που, αν και παρών, συμπεριφέρεται ως απών.

 

Η επίδραση πάντως της σχέσης με τον πατέρα είναι διαφορετική ανάλογα με το φύλο του παιδιού: Τα αγόρια βλέπουν στον πατέρα το μελλοντικό εαυτό τους. Και αν και όταν είναι έφηβοι εναντιώνονται στην πατρική φιγούρα, με το πέρας της εφηβείας και με την προϋπόθεση ότι ο πατέρας δείχνει έμπρακτα την αγάπη, την αποδοχή και την εκτίμηση προς το παιδί του κάνουν ειρήνη με τον πατέρα και υιοθετούν τις συμπεριφορές του.

 

Η σχέση πατέρα-κόρης είναι εκείνη που θα χαράξει τον δρόμο της ερωτικής ζωής της γυναίκας. Ένας πατέρας τρυφερός και στηρικτικός δίνει ασφάλεια στο κορίτσι αλλά και το πρότυπο του άντρα-συντρόφου. Αντίθετα, ένας πατέρας κακοποιητικός ή αδιάφορος οδηγεί συχνά τις κόρες στην επιλογή ακατάλληλων συντρόφων.

 

Όταν η μητέρα «δυναμιτίζει» την πατρότητα

Αρκετά συχνά, ειδικά σε περιπτώσεις δύσκολων διαζυγίων, οι μητέρες σαμποτάρουν τη σχέση των παιδιών τους με τον πατέρα παρουσιάζοντας τον πρώην σύζυγό τους ακατάλληλο γι αυτό τον τόσο σημαντικό ρόλο. Ο λόγος είναι σχεδόν πάντα προσωπικός: η μητέρα είτε θέλει να βγάλει από τη ζωή της ριζικά τον πρώην σύζυγό της και προκειμένου να το επιτύχει τον διαβάλει μπροστά στα παιδιά και τον μειώνει ως πατέρα στα μάτια τους. Άλλοτε πάλι ζηλεύει τη σχέση των παιδιών με τον μπαμπά τους γιατί η ίδια έχει χάσει τη σχέση της με τον σύντροφό της.

 

Κάποιες φορές η αρνητική στάση της μητέρας απέναντι στον πατέρα μπορεί να συμβαίνει και μέσα στον γάμο εξαιτίας της παθολογικής της ανάγκης να κυριαρχεί η ίδια στο συναισθηματικό κόσμο των παιδιών. Όποιες κι αν είναι πάντως οι συνθήκες κάτω από τις οποίες οι μαμάδες δεν αφήνουν τους μπαμπάδες να υπηρετήσουν σωστά τον ρόλο τους το αποτέλεσμα είναι δυσμενές για τα ίδια τα παιδιά καθώς η απουσία ή η ανεπάρκεια του πατέρα:

  • Δίνει ακόμη μεγαλύτερη εξουσία στην υπερπροστατευτική μητέρα με σοβαρές συνέπειες στον ψυχισμό των παιδιών.
  • Προωθεί πιο επιθετικές αλλά και ταυτόχρονα πιο θηλυπρεπείς συμπεριφορές στα αγόρια κατά την περίοδο της εφηβείας.
  • Κλονίζει την κοινωνικότητα και την αυτοεκτίμηση των εφήβων.
  • Προκαλεί ανασφάλεια και είναι ένα από τα αίτια για εκδήλωση αγχώδους διαταραχής ιδιαίτερα κατά την περίοδο της εφηβείας.
  • Συνδέεται με παραβατικότητα και άλλες διαταραχές της συμπεριφοράς των παιδιών και των εφήβων.

 

Γι αυτούς τους λόγους οι μαμάδες, ακόμη κι αν έχουν οι ίδιες χωρίσει με τους μπαμπάδες οφείλουν να ενισχύουν τους τελευταίους στον ρόλο τους και να τους βοηθούν ώστε να αφιερώνουν χρόνο στα παιδιά τους, να είναι εκδηλωτικοί και επικοινωνιακοί, να τα διδάσκουν πώς θα είναι ανεξάρτητα και να στέκονται δίπλα τους σε κάθε δυσκολία προκειμένου τα παιδιά να νιώθουν ασφαλή και αποδεκτά.

 

Μόνο μαμάδες και μπαμπάδες με κοινούς τρόπους διαπαιδαγώγησης και με περισσή αγάπη για τα παιδιά τους μπορούν να μεγαλώσουν υγιή ψυχολογικά παιδιά. Γι αυτό εξαιρετικής σημασίας είναι η καλή σχέση της μητέρας με τον πατέρα των παιδιών. Γι αυτό ακόμη και αν η ρήξη και το διαζύγιο μεταξύ των γονιών  έχει υπάρξει οδυνηρό οι γονείς οφείλουν να το ξεπεράσουν αναζητώντας ακόμη και ειδική βοήθεια προκειμένου να είναι επαρκείς και τρυφεροί γονείς.







Tags

ανατροφή, διαζύγιο, εφηβεία, παιδιά, πατέρας, πατρότητα


374


Εαν θέλετε να σχολιάσετε παρακαλούμε συνδεθείτε για να έχετε πρόσβαση στα σχόλια αυτού του άρθρου.









Η οξεία λαρυγγίτιδα στα παιδιά

Η οξεία λαρυγγίτιδα στα παιδιά

Η οξεία λαρυγγίτιδα αποτελεί ένα από τα συνηθέστερα επείγοντα προβλήματα υγείας που μπορεί να παρουσιαστεί σε ένα παιδί.

Ιανουάριος 15,2014

Προφορικός και γραπτός λόγος στο νηπιαγωγείο

Προφορικός και γραπτός λόγος στο νηπιαγωγείο

Το πρόγραμμα του νηπιαγωγείου στόχο έχει να ενθαρρύνει, να προωθήσει και να υποστηρίξει την εξοικείωση των παιδιών με όλες τις εκφάνσεις της γλώσσας που αφορούν τον προφορικό και τον γραπτό λόγο.

Ιανουάριος 15,2014

«Ο ΜΟΡΜΟΛΗΣ»: Η Συντεχνία του...

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 

 Όλες οι πληροφορίες και τα άρθρα που θα διαβάσετε εδώ, είναι γραμμένα με αγάπη και φροντίδα,

αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την εξειδικευμένη γνώση και τις συμβουλές του γιατρού σας.